#SapancaINFO

Teknoloji, fikirler ve sistemler; yasaklarla değil ancak daha iyileriyle aşılır. Bugün yapay zekâ için yapılan itirazlar, teknolojiye değil, insanın kendi gölgesine duyduğu korkuya aittir. Dijital çağ ise çoktan hükmünü verdi, hepimizi aynı soğuk terazide tartıyor: “Gereksizler Sınıfı.” Ve artık kaçınılmaz soru şudur: “Biz tarihin kalıntısı mıyız, yoksa yeni satırı mı?...

Sabahın ilk ışıklarıyla ince bir sis çöker Sapanca Gölü ’nün üzerine. Gökyüzüyle göl birbirine karışır; karşı kıyı kaybolur. Gençlik de biraz böyledir. Henüz yaşanmamış yıllara bakar, görmediğimiz şeyler hakkında kesin hükümler veririz. Sonra zaman geçer, sisler dağılır. Ve hayat, yanılgılar ile olgunlaştırır insanı....

Kaç insanın duasında, kaç insanın pişmanlığında yaşıyoruz? Yaşam dediğimiz şey, yalnızca kendi hikâyemizden mi ibaret? Belki de asıl hikâyemiz, farkında olmadan başkalarının hayatında bıraktığımız izlerde saklıdır. "Bir başkasının 'keşke 'si miyiz; yoksa ‘iyi ki’ si mi?"...

Gurbette Sapancalı olmak; bazen hiç beklemediğin bir anda kendini memleketinin avukatı gibi hissetmektir. Hafta sonu Sapanca’dan dönen arkadaşlarının şikâyetlerini dinlerken “ama aslında öyle değil…” diye başlayan cümleler kurmaktır....

Eskiden kutsal yüksekteydi; hayatımızın başköşesinde, işlemeli kılıfların içinde, saygının, edebin ve mahcubiyetin koruması altında… Artık herkes kendi kutsalını cebinde taşıyor. Canı sıkılınca çıkarıyor. Köşeye sıkışınca masaya koyuyor. Belki de bütün mesele, içimizde taşıdığımızı dışımıza dökmekten ibarettir. Tıpkı bir damacana gibi......