Kategori: Hane-i HASBİHAL

Teknoloji, fikirler ve sistemler; yasaklarla değil ancak daha iyileriyle aşılır. Bugün yapay zekâ için yapılan itirazlar, teknolojiye değil, insanın kendi gölgesine duyduğu korkuya aittir. Dijital çağ ise çoktan hükmünü verdi, hepimizi aynı soğuk terazide tartıyor: “Gereksizler Sınıfı.” Ve artık kaçınılmaz soru şudur: “Biz tarihin kalıntısı mıyız, yoksa yeni satırı mı?...

Sabahın ilk ışıklarıyla ince bir sis çöker Sapanca Gölü ’nün üzerine. Gökyüzüyle göl birbirine karışır; karşı kıyı kaybolur. Gençlik de biraz böyledir. Henüz yaşanmamış yıllara bakar, görmediğimiz şeyler hakkında kesin hükümler veririz. Sonra zaman geçer, sisler dağılır. Ve hayat, yanılgılar ile olgunlaştırır insanı....

Kaç insanın duasında, kaç insanın pişmanlığında yaşıyoruz? Yaşam dediğimiz şey, yalnızca kendi hikâyemizden mi ibaret? Belki de asıl hikâyemiz, farkında olmadan başkalarının hayatında bıraktığımız izlerde saklıdır. "Bir başkasının 'keşke 'si miyiz; yoksa ‘iyi ki’ si mi?"...

Gurbette Sapancalı olmak; bazen hiç beklemediğin bir anda kendini memleketinin avukatı gibi hissetmektir. Hafta sonu Sapanca’dan dönen arkadaşlarının şikâyetlerini dinlerken “ama aslında öyle değil…” diye başlayan cümleler kurmaktır....

Eskiden kutsal yüksekteydi; hayatımızın başköşesinde, işlemeli kılıfların içinde, saygının, edebin ve mahcubiyetin koruması altında… Artık herkes kendi kutsalını cebinde taşıyor. Canı sıkılınca çıkarıyor. Köşeye sıkışınca masaya koyuyor. Belki de bütün mesele, içimizde taşıdığımızı dışımıza dökmekten ibarettir. Tıpkı bir damacana gibi......

Bazıları servetini “hikmet”, bazı toplumlar ise sessizliğini “misafirperverlik” sanıyor. Sapanca’da yine birileri kendini “evliya”, kenti ise kendi dergâhı zannetmeye başladı. Son yaşananlar, “bu kadarına da pes” dedirtecek cinsten....

Kamusal alandan sokaklara, kornaların öfkesinden klavye başındaki linçlere, hastane koridorlarından okul sıralarına kadar... Her yerde aynı "asabiyet" röntgeni: Kavga etmeyi gerçekten var olmak mı sanıyoruz?...

Yine savaşın nefesi, yine yıkımın gölgesi, yine ölümün sağır edici sessizliği... Küresel zulmün gölgesinde kendi kanlı krallıklarını kurmaya çalışanlara karşı, bir 'vicdan krallığı' kurmak mümkün mü? Kudüs’ten Sapanca Gölü kıyısına uzanan insan olma yolculuğunda; asıl kurtuluş, küçük ama sarsılmaz adımlarda olabilir mi? Sahi, bugün dünyayı daha iyi yapmak için attığınız o en küçük 'ilk' adım nedir?...

Sapanca geceleri kimseyi korkutmaz ama kimseyi de dışarı çağırmaz. Gündüz turist kalabalığından nefesi daralan ilçe, gece olunca içine kapanır. Sokaklar birer birer sessizliğe gömülürken, Samanlı Dağları’ndaki ışıklar küstahlaşır. Ve işte o iki manzara arasındaki fark büyüdükçe, bir hüzün çöker Sapanca’ya. Çünkü, ilçenin ritmi gündüze mecbur, geceye kırgındır....

Derler ki, “Gurbet insanın karnını doyurur ama kalbini hep aç bırakırmış.” Peki kimdir gurbetçi; uzak diyarlarda, bir lokantada masanın üstünde “Sapanca” yazılı bir su şişesini görünce kalbi acıkanlar mı? Yoksa kendi memleketinde, gözü de karnı da hep aç kalanlar mı? Bu yazı, kalbi Sapanca’ya aç kalanlar için…Belki birkaç satır, bir yudum su gibi iyi gelir....